Happiness, after childhood is often simply postponed, all the time, like a football player who bend his back to get a ball, but with his own walking feet kicks the ball all the time further away. Due to this dis-encouragement for being just happy from childhood onwards, people choose to be blind, to watch sellectively, to things that are not discomforting them, that allows them to go on, although they don´t know exactly how long it will take and what kind of happiness they are looking for, they get so bussy they even admit they have no time to think about it, or they think sellectively. Maybe vaguely knowing that they are now part of the business game of hapiness, they will soon start choosing for being an anonymous crowd, not to be bothered, not to be responsable for their choices. They feel safe in a crowd. This state of dreaming, of not really being present at the present, of not questioning for not knowing enough to diguest responsablities and uncomfortable answers, is the most dangerous state of mind before brainwashes that are needed to obtain a non-democratic state (of mind). There are also people who really see the beauty in everything, even in the ugly things, and this makes them survive, but it will not say they agree with what they see, but helpless people feel helpless; there is nothing that can help them out. Things can just occure like that. Life can put also allert and creative people in situations of being helpless. Strangely enough, and a point of interest for the Residency project of Brugge, we see how people, who want to feel safe, imitate the foetus position, waiting people take squatting positions, like a small child, people afraid and hiding themselves, make themselves as small as possible, like wanting to sit in a womb again. This is a timeless and an ageless attitude, and is an instinct executed all around the world.

When people are not stimultated to have an opinion, if people are not trained to form an own opinion, if people are not receiving tools for training their individuality, their personality, their own dreams and their own possibilities for creating happiness at this very moment, they will be a burden for their own society, a society that doesn´t understand their collective goal, their collective happiness; a dull agglomoration of people that will feel itself below the people that rule them, as they will agree that the rulers are entertained with the cheating process of a dull block of non-individuals. The helpless and the selfish. That's a foundation for any war. A place Full with people, each one alone, Empty. And a few with Full pockets, Full ego, Full power...but most likely also Empty inside. Is there a Border between the two?
Dull people might wake up, and feel an urge to do something, but they have no idea any more, they have no inner world any more, so they can suddenly do the most dangerous things just in order to awake from their own dullness. All emotions run in circles. There is a circle that starts at one end as Love and ends in the other end as Hate. The meeting point of both is a dangerous place to be, extreme love and extreme hate seems to go hand in hand. Grief with joy, jealousy with generousity, etc. We need sometimes to learn how to handle extreme emotions, and not be afraid. How to distinguish real emotions from fake or dictated emotions. How to express emotions. How to detect oppression. How to watch out but not be passive, negative. How to watch out but not be afraid. How to have freedom of speach, freedom of thoughts, freedom of actions but not hurt others or invade other people spaces. How to use technology but not become it. How to keep connection with the origin, with the nature, with the instinct, but not become old fashioned, against progress and plurality. How to be proud but not arrogant. How to love a country but not become a nationalist.

For doing research in the boundaries of freedom, in the boundaries of emotions, we will have to play with boundaries. Boundaries in space, in time. Time as a pendule, as a rhythm, limitations, oppression made by surrounded spaces, circles, geometry and a contrast in "empty" people and "full" people, a contrast of empty spaces ( Is possitive, asthere is space for imagination?) and full spaces ( Is there no room for anyone else, too much full, no air for thoughts?) Windows, mirrors, film, blocks, structures, holes, look through, prismas, paper, wind, air, limited spaces, rooms that get smaller, walls that reflects. Changes and fixed items. Yes and No. Two different sides that form a whole. Many different things that "work" together. We see the purpose of the Residency in Brugge as a way to make a lot of art pieces about the fullness and emptyness of people, in contrast of full and empty spaces. This will result in art installations, videos, photography, dance shows, actions in public spaces.

The World War I took especially place in the trenches in the earth, scares in the surface of no-ones land. Wounds of mud that made people feel safe, as safety was not insured outside the hidden place. But before a War happens, people "sit" actually already in a kind of shell, as they feel something will happen, but they might not be part o it, they don´t know anymore how to avoid it, it feels too big, and they feel at leasts best in their own shelter. That's why we have thought about molds, molds of people, boxes to hide in, but also mold as a series of clones, of empty people. Molds of people also show the inside of people...from outside they might look the same, from the inside they might be crying. Ever since war ends up in war, sacrifices are made in the circle of power-games, where anybody is nobody, is a whole family left in pain, a genealogical tree uprooted in the air of smothering minution. War gives collective pains, at the two sides; there are no boundaries.

When the "menmade" domination has gone mad, we hide in mothers skirt. When the Heaven above is Hell, we look for Mother Earth...we hide in a carton box. Belgium, at the beginning a neutral land, was maybe just because of that, the playground of alliances. Groups, leaders and followers, barricades and holes, but no boundaries in SOUND, no boundaries in GAS, no boundaries in COLD climate, no boundaries in WATER. No boundaries between the NOW and the FUTURE, because the FEAR for FUTURE changes the NOW into a FUTURE of CONTROLL.
Visibly an EMPTY LAND, but many people hidden into it, from all parts, coming from all directions to DIE for an EMPTY cause, and EMPTY reason. When EMPTINESS is there, we need a grip, we HOLD on something, be it a hand, a weapon, a fixed idea. And people WAIT, to see what happens, WAIT to see who will go, and who will return. Terrifying waiting. Nothing fills the SPACE OF WAITING. War is EMPTY. But we look for it, create it, provoke it, and then the only voice that screams "don´t do it" is not heard. Deaf, blind, speachless, helpless; EMPTY

Geluk, na de kindertijd, is veelal  eenvoudigweg vooruitgeschoven, tijd na tijd, alsof het een voetbal betreft die de voetbalspeler onbedoeld met zijn eigen voeten, onder het vooruitlopen, steeds maar naar voren trapt terwijl hij bukt om hem te pakken. Dankzij het afpraten van simpelweg gelukkig zijn vanaf je kindertijd, kiezen mensen om blindelinks door te gaan, om sellectief te kijken naar dingen die hun niet van hun comfort verleiden, naar dingen waar ze mee verder kunnen gaan, en houwel ze niet weten hoe lang het wil duren en wat een soort geluk ze eigenlijk zoeken, worden ze ook zo druk, dat ze geen tijd hebben om over geluk na te denken. Zachtjes weten ze wel dat ze al lang in een val zijn gevallen dat een spel is van business om geluk, en dan kiezen ze maar voor een makkelijke weg; deel nemen aan een anonieme groep, niet worden lastig gevallen, niet verantwoordelijk zijn voor hun keuzes.
Ze voelen veilig in een groep. Deze staat van dromen, van niet echt aanwezig zijn, voor niet aanspraakbaar zijn, niet nadenken over verantwoordelijkheden en moeilijke antwoorden, is de meest gevaarlijke staat van het brein, waar het ten prooi kan vallen voor een "wasbeurt", dat nodig is voor een niet democratische staat (van zijn). Er zijn natuurlijk ook mensen die de schoonheid in alles zien, ook in de lelijke dingen, en dat geeft hen kracht om te overleven, maar dat wil niet zeggen dat ze er mee eens zijn: hulpeloze mensen zijn hulpeloos; er is niets dat hen kan helpen. Het leven kan plots zo maar gebeuren. Verrassend genoeg, en in het interesse voor het Residentie project van Brugge, zien wij dat mensen, om zichzelf veilig te voelen, de baby-pose aan nemen, gehurkt in "hun schulp" kruipen, eigenlijk weer terug willen in moeders buik. Dit is een tijdloos instinct dat ook niet plek gebonden is. 
 Wanneer mensen niet gestimuleerd zijn om een menig te hebben, als ze niet getraind worden om een menig te vormen, als ze geen gereedschap worden aangedragen om een eigen idividualiteit te vormen, hun eigen persoonlijkheid, hun eigen dromen en mogelijkheden om hun eigen geluk te creéren op het ogenblik, dan worden zij een balast voor de omgeving, een omgeving die niet meer snapt wat het collectieve doel nou eiegenlijk was. Een saaie groep van niet-individuen zal er mee eens zijn dat er met hun gespeeld wordt door een groep van leiders. De hulpelozen en de egoisten. Dat is ook een basis voor oorlog. Een plek vol met mensen, allemaal alleen, leeg. Een paar mensen die er mee spelen, met volle zakken, volle egos, volle kracht...maar zij ziin waarschijnlijk uiteindelijk ook leeg. 
Is er een grens tussen de twee uitersten?
Saaie mensen kunnen misschien wel wakker worden, en de drang voelen om iets te doen. maar ze weten niet wat, ze hebben geen innerlijk leven meer, dus kunnen ze ineens iets heel gevaarlijks doen, alleen maar om hun eigen saaiheid weg te werpen. Alle emoties draaien in cirkels. Er is een cirkel van liefde die in haat eindigd. Het grensgebied is een gevaarlijke plek om te zijn. Hoe kunnen we echte emoties onderscheiden van opgedrongen emoties. Hoe kunnen we emoties uitleggen. Hoe kunnen we kijken zonder bang te zijn. Hoe kunnen we vrij zijn in spraak, denken, acties, maar niet de vrijheid van een ander beknotten. Hoe kunnen we belangstelling nemen in het origine van het leven, de natuur, maar niet bekrompen en ouderwets worden. Hoe kunnen we trots zijn maar niet arrogant, hoe kunnen we van een land houden maar geen enge nationalist worden...
Om onderzoek te doen in de grensgebieden van vrijheid, in de grensgebieden van emoties, moeten we gaan spelen met grenzen. Grenzen in tijd en ruimte. Tijd als een klokkespel, een ritme, limitaties, onderdrukking bezordg door de omgrensende ruimte, cirkels, geometrie en het contrast tussen lege mensen en volle mensen, een contrast tussen lege ruimtes (is dat positief, omdat er ruimte is om te denken?) en volle ruimtes (is er geen lucht over voor gedachtes?)
De eerste wereldoorlog nam plaats, voornamelijk, in de greppels van de aarde, littekens in het oppervlakte van niemands land. Wonden van modder waarin mensen zich veilig voelden, want daarbuiten was veiligheid niet gegarandeerd. Maar voor dat een oorlog aanvangt, zitten mensen al eigenlijk in een greppel, in een vlucht oort. Ze voelen zich het veiligst in hun schulp. Daarom dachten wij aan vormen, mallen, lege mallen, dozen om in te kruipen. Mallen van een serie van clonen, van lege mensen. Mallen van mensen om te laten zien wat er in hen afspeeld, ook al zijn ze van buiten hetzelfde. Altijd als er een oorlog begint, gaat deze over in een andere oorlog, het is een cirkel van machtspelletjes, waar iedereen niemand is, een hele familie achtergelaten in pijn, een familieboom ontowrteld in de lucht van rokende minutie. Oorlog geeft collectieve pijn, aan de tween kanten, er zijn hier geen grenzen.
Wanneer de mannen-macht gek geworden is, gaan we in de rokken van de moeder schuilen. Wanneer de hemel hel wordt, gaan we in moeder aarde onzelf verstoppen, in een cartonnen doos. België, in het begin een neutraal land, was misschien ook juist daarom een speelveld van gealieerden. Groepen, leiders en volgelingen, barricades en gaten, maar geen grenzen in geluid, in gas, in koude, in mater. Geen grenzen in het NU en de TOEKOMST, want onder angst, wordt de het nu een toekomst van contrôle.
Duidelijk een leeg land, met heel veel mensen die er in schuilen, van uit alle kanten, komen ze samen om voor een leeg doel dood te gaan. Wanneer leegte zich aandoet, hebben we houvast nodig, een hand, een wapen, een idee-fixe. En mensen wachten, wachten om te zien wat er gaat gebeuren, wachten wie er eerst zal gaan, en wie terug zal komen. Eng wachten. Er is niets dat de ruimte vult van wachten. Oorlog is leeg. Maar we zoeken voor het, lokken het uit, en de enige stem die roept " doe het niet" wordt niet gehoord. Doof, blind, stemloos, hulpeloos, LEEG.



1) ACTION; Title; "Watch or move".
An open square in the city, urban place; An audience is normally watching but not taking part. Looking in a crowd from a certain distance. A dancer in the middel of a square dances as the only voice not heard. As the only individual FULL in an OPEN SPACE. The audience is lined up in a square, as far as possible. The dancer dances all over. Sounds of water, of "gas", of unvisible forces. It doesn´t effect her. She dances her own story, in her own pace. The audience is invited to come closer, and the dancer goes inside one small space, or in the ground, hidden, small. And is not visible. Maybe she hides in a shelter, which is like a sacrofague, a coffin, a zeppelin, a submarine. The audience is invited to come in the middle, and around, on the walls surounding the space, the dancer appears, dancing, in projections against the wall. She looks at the audience, the audience has become the subject, and the dancer the audience, she is all over, and shines with lamps towards the audience, shows mirrors to the people looking at her. The sound is trembling, like trying to shake up the people, to make them awake. Slowly she disappears and the crowd disolves, under bright lamps looking at them. Like police lamps, or lamps looking for victims from the sky.


Who are we?

Robert Moya Caballo, 12-04-1979, Spain, is a multi disciplinair artist, specialized in film, photography and music. Robert Moya Caballo, studied in 1995 at Luis Buñuel Institute , Madrid; Image, Sound & Design Artistic Photography at escueladeartenumerodiez, he has joined many special courses of photography, light design, broadcast camara operator, escenic light design, master of online social networks, sound technology, editing, digital cinema RED camera, etc. works in tve as virtual scenic operator ; He has created many videos documentations of artist process and video dance part of his own work an on demand of renowned companies, to name a few; Daniel Canogar, Carmen La Griega, Carmen Werner (Provisional Danza), schools Madrid Dance Center, Karen taft, Carmna Ocaña , Stephan Boko Jacob & Maya,ecuestre video dance, La Phármaco, Unicef, Claudia Sanger, Larmes (Flamenco Blond) , under the vision of time perception and light and his own project in progress, called and the music work " le Nom", ¨dr.omo¨ , ¨Nyquist¨ in is own studio

Sharmini Tharmaratnam, 14-09-1965, Holland, is especially concerned about the issue of brainwash. She was 17 when she had a History Teacher who was the Vice president of the Centrum Partij in Holland, (at the Elshof College in Nijmegen, 1983). He presented a clearly extreme right wing group with a schedule to brainwash young people. Sharmini refused his lessons and became front page news. Now she works as a dancer and is getting back on track as an installation artist, as she was a successful installation artists in the beginning of the '90's in France (L'Hopital Ephemere, La Base, Gallerie Renos Xipas, Fromant Puttman, Emilio Navarro, Galeria Seiquer, ARCO, etc). Sharmini has graduated from the Academy of Arts Minerva of Groningen (1989) and has studied Kathak Dance and marcial arts in India. She has got numerous prices for her dances and had received previously grants for her studies in arts. She is half Dutch and half Sri Lankan (parents) and holds a British Passport, while living currently in Spain. See aditional Blog.

Sharmini Tharmaratnam
Formée dans le torrent la plus convulsif qu'ait pu engendrer une série de cultures dans le lieu de rencontres entre les rites el les mythes que se sont donnés rendez-vous entre Orient et Occident, Sharmini Tharmaratnam nous propose un idéal qui essaie d'englober les objets-un monde qui articule la progression d'un fragment-dans la dynamique d'un temps qui paraît se fissurer. Se le lieu origine des formations a conditionné ses premières visions de la mathématique el de la géométrie ou la dimensión abstraite et inaccessible du temps circulaire que décrit la courbe-obsession toujours présente-, aujourd'hui son travail s'organise autour d'un mène au morcellement évoqué des sensations, entrevues entre un vide qui traduit lumière et ombres, comme les perspectives hasardeusement rythmées d'une voûte imaginaire énigmatiques de Borges.
En sculptant, cette artiste crée l'assature de la réflexion première á partir de dessins méticuleux qui constitueront l'origine de formes organiques produisant des séquences rythmiques de temps selon la multiplicité de l'espace que réfratent les formes, et qu'elles occultent en son essence matérielle. De cette manière l'objet/les objets s'intègrent en une totalitté, renvoient à la circularité, au commencement et à la fin; ils fixent notre regard sur la contraction originelle et s'ouvrent à l'amplitude de leur condition de matière d'inspiration dans les formes coniques ou dans les sentiers imaginaires et suspendus qui peuvent ètre infinis, sans se référe à une réalité concrète. Sharmini Tharmaratnam paraît inverser l'affirmation/sensation de Condillac qui disait que les idées auxquelles nous ne pensons pas n'existent nulle part. Sa mission sera de les découvrir et de leur donner corps, de créer, peut-être, la grande chambre perdue dans l'ombre ou les escaliers sans fin, qui tournent on ne sait comment, comme le voyait Bachelard à partir du "Philosophe en méditation" de Rembrandt. Plus loin que la séduction, l'artiste nous propose, donc, des objets imaginaires que réussissent à transcender leur propre statut, objets qui appellent, avec un fort contenu de religiosité ancestrale, à la réflexion sur le rôle métafonctionnel des images et de leurs métarphores. 
X. Anton Castro, Traduit de l'espagnol par Elisabeth Betuel, pour la exposición a L´Hopital Éphémère, Paris, 30 mars au 28 avril 1991



Creative Commons License This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.